3E ingezonden brief

Ik reageer hierbij op he artikel in het NRC Handelsblad van 24 mei 2012 over leraren in Nederland vergeleken met andere landen. Hierbij schrijft Casper Horsch dat in Korea en Finland de scholen veel beter zijn omdat de leraren daar veel beter zijn. Ik vind het raar dat hij Korea als voorbeeld noemt omdat de leraren daar juist worden tegengehouden door de scholen die ouders de impressie geven dat kinderen altijd voor de concurrentie moeten zijn; de andere leerlingen. Daarom schrijven de ouders hun kinderen, die dan nog 4-6 jaar oud zijn, massaal in voor zogenaamde Hagwons, dure privéscholen die zich maar op één vak concentreren. Na de gewone 9-15 schooldag moeten ze ook nog naar 4 of 5 privéscholen, en op een goede dag zijn ze dan om 9 of 10 uur thuis, waar ze dan huiswerk voor al hun scholen moeten maken. Zoals je al verwacht gaat dit nooit lukken, en moeten de hagwons zich hier aan aanpassen. Dit doen ze door de kinderen bijna niets te laten doen en gewoon tienen te geven. De ouders zijn hierdoor gewoon blij ookal leren de kinderen niks. Af en toe bellen de leraren naar huis en hebben zij en het kind een kort gesprekje in heel simpel Engels. De ouders horen dit en denken dat hun kinderen het goed doen en goede resultaten halen, waardoor ze nog meer geld in de hagwons pompen. Het ergste is nog dat de bedrijven die de lesboeken en –methodes maken geen flauw idee hebben wat ze aan het doen zijn. Ze nemen gebruik van het feit dat de eigenaren van de hagwons geen verstand hebben wat ze de kinderen laten leren. De kinderen snellen met de leraar door de lesstof, ze geven de kinderen een makkelijke toets, kinderen halen een 10, leraren bellen ouders en zeggen dat ze het goed doen. Dit is waarom ik het raar vind dat Horsch Koreaanse scholen heeft gebruikt als voorbeeld, als ze in feite veel minder goed zijn dan Nederlandse scholen. Natuurlijk kunnen de leraren wel goed zijn, maar de kinderen kunnen daar geen gebruik van maken.

Guillaume Niesthoven